Let’s talk about the Culture . . . . . Gap!

เคยเขียนถึง คำว่า “ประชาธิปไตย” ไว้บ้างแล้ว สรุปโดยย่อคือ

http://culturegap.wordpress.com/2007/09/06/demo01/  

“ประชา” คือ ปวงชน

“อธิปไตย” คือ ความเป็นใหญ่ — ไม่ใช่เสียงส่วนใหญ่

เมื่อรวมกันเป็น “ประชาธิปไตย” ราชบัณฑิตยสถานแปลไว้ว่า

“การปกครอง-ที่ถือมติปวงชน-เป็นใหญ่”

— ไม่ใช่ปกครองประเทศด้วย “เสียงส่วนใหญ่ในสภา”  

หากยังไม่เข้าใจ กรุณายึดแนวพระราชดำรัสฯ

ว่าด้วยความสามัคคี ปรองดองของคนในชาติ เป็นส่วนสำคัญ

… “วิธีแห่งความสามัคคีนั้น ถึงจะแตกต่างในอุดมการณ์

แต่ด้วยจุดมุ่งหมายเดียวกัน คือ ประโยชน์สุขส่วนใหญ่”

… ประโยชน์-สุข ของคนส่วนใหญ่ … ไม่ใช่ของ “เสียงส่วนใหญ่” !!!!

ครรลองประชาธิปไตย ก็เช่นกัน …

ครรลอง คือ Way, Path, Course, Method, Mean, Channel or Model.

ครรลอง คือ หนทาง ช่องทาง วิธีการ ความหมาย หรือ แม้แต่ “แบบอย่าง”

ครรลองประชาธิปไตย คือ หนทางใดก็ตาม (ย้ำ - หนทางใดก็ตาม)

ที่ทำให้ประเทศไทยเรา ปกครอง-โดยถือเอามติปวงชน-เป็นใหญ่”  

และ …

โดยคำนึงถึงประโยชน์สุขของคนส่วนใหญ่ เป้าหมายสำคัญ

— ไม่ใช่ คำนึงถึง แค่เฉพาะ ”เสียงส่วนใหญ่”  

ดังนั้น เมื่อ ทั่นทักษิณ ทั่นสมัคร ทั่นบรรหาร ทั่น … (ช่างเถอะ)

และ บรรดาทั่นๆๆๆๆ สส.พลังประชาชน อดีต สส.ไทยรักไทย

และทั่นๆๆๆๆ (ที่ย้ายไปย้ายมาจนไม่หา “อุดมการณ์” ตัวเองไม่เจอ)

ล้วนมีมิจฉาทิษฐิ (คิดผิด) ตีความว่า ประชาธิปไตย คือ “เสียงส่วนใหญ่”  

… ทุกอย่างที่เกิดขึ้น ก็เป็นอย่างที่เห็นในตอนนี้

เมื่อใดก็ตาม “เสียงส่วนน้อย” ความรู้สึกไม่ยอมรับ ไม่พอใจ

หรือ ปฏิเสธกลุ่มการเมืองอย่างทั่นๆๆๆๆ จนเกิดการเคลื่อนไหวชุมนุม …

ทั่นๆๆๆ จะอ้าง “เสียงส่วนใหญ่” โดยละเลยเงี่ยหูฟัง “เสียงส่วนน้อย”

หรือ แม้กระทั่ง ตั้งข้อสังเกตุว่า “เพียงแค่หยิบมือ”

— นี่หรือ ครรลองประชาธิปไตย ????

ขุนอรรถ