นิทานก่อนนอน*

หลังจากใช้เวลาหลายวันมานี่

หน้า computer ...

.......สิ่งที่ผมพยายามเขียนก็ให้เสร็จ

ก็ใกล้เต็มที....

...

..

.....ผมยังลังเลอยู่ว่า

จะลงที่เดี๋ยวหมดเลยดีมั้ย เพราะ มัน ยาวมาก

แถมภาพที่โหลด มันจะทำเครื่องช้า

..

.กลัวคนอ่านจะลำบาก

เลยคิดว่าจะตัดเป็น 4 ตอน...

...

ช่วงที่ผม up นิทาน

ผมจะเปิดล็อค

เพราะผมรู้ว่ายังไง หากใครสักคนจะตามอ่าน

มันก็ต้องพบอยู่ดี

..

.

.แต่ สาเหตุที่ผม ย้าย

คงเป็นเพราะที่เดิมที่นั้น

ทุกๆคนรู้ว่าเป็นที่ผม

จะนั่งอยู่ประจำ

..

..

..

...แต่เวลานี้

ถ้าใครยังตามหา

อ่านเรื่องราวหลังจากที่ผม up นิทาน 4 ตอนนี้....

.

....ผมคงห้ามไม่ได้แล้ว

"อะไรจะเกิด ผม คง บอกได้เพียง"

"คุณเลือกทางของคุณเอง ที่จะรู้สิ่งที่ผ่านมาแล้ว"

.

.

...

..

สำหรับใครอีกคนนึงที่ผมห่วง....

........อย่าอ่านมันนอีกเลย.......

.........................

คุณบอกเองว่าผมควรจะเขียนอย่างที่ผมคิด

...ตอนนี้ ผม อยากจะ บันทึกเรื่องราวที่สูญหายไป

ครบหนึ่งปีแล้วที่ผมเก็บไว้คนเดียว.......................

...................................................

สำหรับคนอ่านทุกคน

ผมเอาหน้า เก่า มาให้อ่าน

ผมว่าหลายๆคนคงอ่านไปแล้ว

แต่ พรุ่งนี้ ผมจะ เริ่ม เรื่องราว หลังจาก"หน้าสุดท้าย"

.............................................

หน้านี้ เป็นจุดเริ่มต้นเรื่องราวทั้งหมด...

.........................................ซึ่งผมไม่ใช่ผู้เขียน*

::

ครั้งหนึ่ง

มีเด็กหญิงคนหนึ่ง

ปิดตัวเอง...อยู่เพียงลำพังในกำแพงรั้วหนาม

เธอมีความสุขกับการได้ปลูกต้นไม้ และปล่อยเวลาไปกับธรรมชาติรอบตัว

.

.

.

.

มีเด็กชายบางคน

หันมามอง ... และหยุดทักทาย

เด็กหญิงรู้สึกดีใจกับมิตรภาพดีๆที่เด็กชายแปลกหน้าหยิบยื่นให้

.

.

.

.

เด็กชายคงอยากเข้าไปไกล้

และทำความรู้จักกับเธอให้มากกว่านี้แต่จะทำยังไงได้

ในเมื่อรั๊วหนามของบ้านเธอที่กั๊นเอาไว้ช่างน่ากลัว

และยากที่จะเข้าถึง

.

.

.

.

เด็กชายคนนั้นจึงเดินผ่านไป

เพียงเพราะยังมีเด็กสาวบ้านอื่นๆอีกมากมาย

ที่เขาสามารถเข้าถึงตัวเจ้าหล่อนได้มากกว่าเด็กหญิงคนนี้

.

.

.

.

เด็กชายคนแล้วคนเล่า

เดินมาทักทาย แล้วก็เดินจากไป...

เพียงเพราะกลัวรั๊วหนามของเธอ

.

.

.

.

ในการจากลาแต่ละครั้ง ... เธอได้แต่ยิ้มด้วยน้ำตา

พยายามปลอบใจตัวเองว่าอย่างน้อยก็ได้มีโอกาสรู้จักและทักทาย

ปลอบตัวเองว่าคงจะมีใครซักคน ... ที่จะกล้าปืนรั๊วมาหาเธอได้ในซักวัน 

.

.

.

.

เด็กหญิงเริ่มชินกับวัฏจักรเดิมๆ

เธอปลูกต้นไม้อยู่กับความเหงา และความสุข

เฝ้ารอคอยคนที่จะผ่านมาเพื่อทักทายเธออีกครั้งด้วยรอยยิ้ม

 

.

.

.

. 

เด็กชายแปลกหน้าคนใหม่

เดินผ่านและเข้า ... มาทำความรู้จักกับเธอ

ทำให้เธอรู้สึกดี และสดใสอีกครั้ง

.

.

.

.

แต่แปลก ...

ที่เค้าคนนี้...เดินเข้ามาพร้อมกับของมีคมบางอย่างด้วย

เด็กชายใช้ความพยายาม ความอดทนเป็นปีๆ และใช้ของมีคมนั้น

ฝ่าด่านตัดรั้วหนามของเธอเข้ามาได้

.

.

.

.

การเข้ามาอยู่ภายในรั๊วเดียวกัน

ทำให้เด็กหญิงเริ่มรู้สึกได้ว่า...การมีที่เค้ามาร่วมปลูกต้นไม้

ภายในรั๊วเดียวกันช่างมีความสุขอะไรอย่างนี้

และต้นไม้แห่งความรักของคนสองคนก็โตขึ้น

.

.

.

.

แล้วทุกๆอย่างเปลี่ยนไป

เด็กชายมีทางของเค้า ... และเค้าไม่สามารถที่จะดูแลต้นไม้กับเธอได้อีก

เค้าจึงหยิบของมีคมที่เขามี...ตัดรั๊วหนามเพื่อออกไปข้างนอก

ออกไปในที่ที่เข้าเคยเดิน กลับไปในที่ที่เค้ามา

.

.

.

.

เค้าคงไม่อยากปลูกต้นไม้กับเด็กหญิงอีกแล้ว

เด็กหญิงใจหาย ...

และพยายามยอมรับกับสิ่งที่เกิดเพียงลำพัง

 

.

.

.

.

รั๊วหนามถูกซ่อมแซม และสร้างขึ้นมาอีกครั้ง

ครั้งนี้หนามแหลมกว่าเดิม

และน่ากลัวยิ่งกว่าเดิม

.

.

.

.

ภูมิคุ้มกันความเจ็บปวดของเด็กหญิง

สอนให้เด็กหญิงทำอย่างนั้น

โดยที่เด็กหญิงก็รู้ ... ว่ามันไม่ใช่ทางออกที่ดี

.

.

.

.

ยังคงมีเด็กชายเดินคนใหม่ๆ หน้าใหม่ๆ ผ่านเข้ามาและทักทาย

เธอก็คุยด้วยและยินดีกับมิตรภาพใหม่

แต่ลึกๆ เธอเปลี่ยนไปแล้ว

 

.

.

.

.

เธอกลัว ...

และเก็บอาการมากกว่าที่เคยเป็น

.

.

.

.

คนแล้วคนเล่าเดินเข้ามา...แล้วผ่านไป

เพราะมองเข้ามา ... แล้วเห็นว่าเด็กหญิงคนนี้เฉยฉาและไม่มีหัวใจ

แต่ใครจะรู้ .... ว่าสิ่งที่แสดงกับสิ่งที่รู้สึกมันตรงกันข้าม

.

.

.

. 

ฟ้าก็เล่นตลกกับเธออีกครั้ง

มีเด็กชายแปลกหน้าคนหนึ่งมายืนซึมเศร้าที่ริมรั๊วหนาม

แน่นอนเด็กชายเพิ่งเดินออกมาจากชีวิตของหญิงคนหนึ่ง...และเขากำลังเศร้า

.

.

.

.

เด็กหญิงสงสัย และสงสาร

จึงเดินเข้าไปทักทายพูดคุย

.

.

.

.

 

มิตรภาพเริ่มต้น ... สิ่งดีๆกำลังเกิด

เด็กชายคนนี้ไม่ได้พกของมีคมมาอย่างเด็กชายคนก่อน

แต่เค้าพกคำพูดดีๆที่แสดงความรู้สึก ... นั่นเป็นสิ่งที่ทำให้เด็กหญิงยิ้มอีกครั้ง

.

.

.

.

เธอประทับใจในตัวเขา :)

.

.

.

.

แต่จะทำอย่างไรได้

ในเมื่อรั๊วหนามที่เธอสร้างไว้ครั้งล่าสุด

มันหนาแน่นและน่ากลัวเกินกว่าที่จะตัดทอนมันได้หมด

.

.

.

.

และเด็กชายคนนี้

ก็ดูเหมือนให้ความสนใจกับเธออยู่บ้าง จึงคอยมายืนมองอยู่ที่หน้ารั๊ว

แต่เพียงแค่มองเด็กชายจะรู้มั๊ยนะ ....... ว่าเด็กหญิงก็สนใจเค้าไม่ต่างกัน
.

.

.

.

ถึงแม้จะรู้สึกดีเพียงใด

เด็กหญิงก็ยังทำตัวเฉยชา ดูไร้ความรู้สึก

แน่นอน ... เด็กหญิงยังไม่ลืมวันร้ายๆกับเด็กชายคนก่อน

คนที่เข้ามาปลูกต้นไม้กับเธอ ... และทิ้งให้เธอต้องรดน้ำเพียงลำพัง

 

.

.

.

.

สิ่งที่ทำได้ดีที่สุดที่เธอพอจะทำในตอนนี้

คงเป็นการแอบยิ้มเมื่อคิดถึง ดีใจเมื่อได้คุยกัน

และเขียนเรื่องราวของเค้า  เล่าความประทับใจที่มี

ใว้ในสมุดไดอารี่ที่เขียนด้วยลายมือของฉัน....เองโดยที่เค้าไม่เคยรู้ตัว

.

.

.

.

ตอนนี้เธอกลัว

เธอพอจะรู้ ... ว่าบางครั้งเด็กชายกำลังน้อยใจ

ที่เธอทำเหมือนไม่รู้สึก และไม่แสดงเรื่องราวออกมา

.

.

.

.

หลายวันหลายสัปดาห์มานี้ ... เด็กหญิงห่างๆไป

แน่นอนเธอมีสิ่งที่ต้องทำ   และมีสิ่งที่อยากทำอีกมากมาย

เลยทำให้เด็กชายไม่ค่อยได้พูดคุย ไม่ค่อยได้เจอในยามที่เค้าต้องการเจอ

.

.

.

.

แต่เด็กชายจะรู้บ้างมั๊ย

ว่าเบื้องหลังการห่างๆไป กำลังมีเด็กหญิงคนหนึ่ง

นั่งขุดหลุม เตรียมดิน เตรียมเมล็ดพันธ์ เพื่อที่จะปลูกต้นไม้ไปพร้อมกับเค้า

.

.

.

.

เตรียมไว้ เพื่อวันที่แน่ใจ

ว่าถ้าคิดจะปลูกต้นไม้กับใครใหม่อีกครั้ง

เค้าคนนั้น ... จะไม่ทิ้งให้เด็กหญิงต้องดูแลมันคนเดียวต่อไปอีก

 

.

.

.

.

เด็กหญิงไม่รู้เลย

ว่าวันพรุ่งนี้จะเป็นยังไง

.

.

.

.

เด็กชายคนที่เธอชอบคนนี้

จะยังอยู่ข้างๆเธอในยามที่เธอเดียวดายมั๊ย

แล้วเด็กชายรู้สึกดีกับเธอเหมือนที่เธอรู้สึกมั๊ย

เธอจะไม่ต้องร้องให้อีกครั้งใช่มั๊ย

.

.

.

เด็กชายให้สัญญาได้มั๊ย

ตอบที?

.

.

.

 

.........................................เสียดายที่ผมไม่สามารถนำรูปที่ เคยมีอยู่กลับมาได้

มันคงสวยงามมากกว่านี้

.

.

.

.....ส่วนเรื่อง ของเด็กชาย วันนี้ผมคงไม่เอามาลง

หาอ่านได้จาก เวปเพจข้างๆนะครับ ผมครัวว่าไดวันนี้จะยาวเกิน

แค่อยากให้อ่านเรื่องอีกเรื่องนึง

เรื่องนี้ เป็นหน้าสุดท้ายที่ผมเขียน เรื่องก่อนจนกระทั่งถึง คริสมาสที่แล้ว

.

.

 

 

นิทานหน้าสุดท้ายของ ::I'm::

ผมคิดอยู่นานว่าจะเขียนดีรึเปล่าว

หากแต่ทุกสิ่งทุกอย่างเริ่มต้นที่นี่ ผมจึงอยากจะเขียนให้จบที่นี่

หากคุณได้อ่านเรื่องนี้ของให้คุณมีความรักที่บริสุทธ์ตราบนานเท่านาน

จากใจผู้เขียน

...........................................................

เรื่องนี้มีชื่อว่า นางฟ้าของฉัน

.......................................................................................

เด็กชายจะสัญญาได้มั้ย?

คำถามถึงที่ถามถึงความรักของคนสองคนที่จะมีให้กัน

คำถามจากเด็กหญิงคนนึงที่ปิดตัวเอง อยู่หลังกำแพงจากรอยช้ำของความรัก

ครั้งนึง

 

 

ไม่มีคำตอบจากเด็กชาย

มันเป็นคำถามที่ เด็กชายอยากจะทำให้ มากกว่าเพียงตอบ เด็กหญิง

มันเป้นคำสัญญาที่ง่ายดายที่จะตอบ หากเพียงมันยังไม่ถึงเวลาที่เด็กชายคิดว่าควรให้คำตอบ

 

คำตอบของเด็กชายทีคอยกระซิบอยู่ของๆกำแพงยังคงเงียบงัน

แต่เด็กชายยังคงดูแลหัวใจที่อ่อนล้าของเด็กหญิงอยู่ที่เดิม

เด็กชายยังเฝ้ามองเด็กหญิงที่เตรียมแปลงดอกไม้ที่วันนึงมันจะกลับมาสวย

อีกครั้ง

 

และวันนึงเด็กชายก็ตัดสินใจว่า

เขาจะออกเดินทางไปไกลแสนไกลเพื่อตามหา

ดอกไม้เติบโตแข็งแรง อยู่กับเธอตลอดไป

และเด็กชายยังเฝ้ามองหา ปีกแห่ง ความฝัน เพื่อบินข้ามกำแพงแห่งนั้น

 

เด็กหญิงเข้าใจดีว่าเขาต้องไปจากเธอไปสู่ดินแดนที่หนาวเหน็บและไกลแสนไก จากนี้เสียงที่คอยให้กำลังอยู่ข้างที่เดิมกำลังไกลออกไป

 

ก่อนเด็กชายจะออกเดินทาง

เค้าสองคนก็พบกันครั้งแรก

เด็กหญิงแง้ประตูที่ปิดตายเพื่อออกมาคุยกับเด็กชาย

เขาได้เห็นรอยยิ้มของเธอเป้นสิ่งที่มากมายที่สุด

เธอคนที่เขาได้ยินเสียงผ่านกำแพงมีอยู่จริง

 

เด็กหญิงบอกเขาว่า กลับมาเร็วๆนะ

และมอบกล่องดนตรีแก่เด็กชาย

 

เด็กชายมีหลายสิ่งหลายอย่างที่จะบอกและทำหากเขาทำไม่ได้เพราะเขากำลังจะจากไปแล้ว

เสียงประตูืี่ปิดไม่ได้อยุดความตั้งใจของเขาเลย

 

ก่อนออกเดินทางเขาเหลือบไปเห็นเด็กผู้ชายอีกคนนึง กำลังวิ่งเล่นอย่างมีความสุขอยู่แถวนั้น

และสุดท้ายเขาก็เดินจากกำแพงแห่งนั้นไปอย่างอาลัยอาวร

 

........................................

ดินแดนแห่งใหม่ช่างหนาวเหน็บ

เด็กชายพบคนมากมาย

หากแต่สิ่งที่อยู่ในใจเค้าเสมอยังคงเป็น นางฟ้า หลังกำแพงของเขาคนนั้น

เสียงทีคอยเข้าใจกันและคนยังอยู่ในใจเขาเสมอ

.

.

แม้ว่าเขาและเธอจะไกลแสนไกลจากกันแต่เขาและเธอยังคงติดต่อกันผ่านเสืยงกระซิบของดวงดาว

เขายังมองเด็กหญิงอยู่เช่นเดิมหากแต่เป็นเพียงจากที่ๆไกลจากเดิม

 เธอและเขายังมองเห็นกันและกันผ่านเงาของดวงจันทร์

 

เด็กหญิงยังคงห่วงใยเด็กชายที่หนาวสั่นอยู่อีกฟากของขอบฟ้า

เธอจึงส่งผ้าพันคอที่ถักด้วยมือ

และจดหมายที่บรรยายความรู้สึกที่ไปต่างจากเด็กชายเลยว่า

"รักและคิดถึง กลับมาเร็วๆนะคะ"

.

.

.

.

"มีคนมากมายห้อมล้อมชั้นแต่คงเทียบไม่ได้กับความอบอุ่นของคุณ"

.

.

.

.

.

ดินแดนแห่งนี้ไม่หนาวและเหงาอีกเลย

ทุกครั้งที่เด็กชายเหงาและเกน็บหนาว

ยังมีเสียงของหีบเพลงของเธอ

ไออุ่นจากมือของเธอผ่านผ้าพันคอ

และจดหมาย

.

.

 

.

.

.

.

เวลาผ่านไป

รอยยิ้มทีฝากผ่านไปอยู่ทุกวันความคิดถึงที่มีทุกก้าวของชีิวิต

เด็กชายยังมีอยู่ทุกๆวัน

เด็กหญิงยังคงเป็นแรงบันดาลใจทุกๆก้าวไม่ต่างจาก

นางฟ้า

ในใจของเด็กชายที่เขากำลังเฝ้าหาปีกเพื่อที่จะบินไปหา

 

เขายังมองกลับไปเห็นเด็กหญิงที่เดินออกมาจากหลังกำแพงอีกครั้งเพื่อมองหำเด็กชายที่เธอเฝ้าคิดถึง

......

.....

.

.....

.

.

.

และวันนึง

เรื่องราวของเธอที่ฝากผ่านมาจากดาวจันทร์ก็ค่อยเลือนหายไป

ไม่มีใครยืนอยู่ที้กำแพงแห่งนั้นอีกแล้ว

เด็กชายไม่กล้าที่จะเอ่ยถามอะไร

รู้ครั้งคราวว่าเด็กหญิงสบายดีไม่ต้องเป็นห่วง

 ยังคิดถึงเด็ดชายเหมือนเดิม

.

.

.

และวันนึง

เด็กชายก็พบว่ากำแพงที่เคยปิดตายนั้นเป็นเพียงภาพวาด

เบื้องหลังภาพนั้นบัดนี้กลับกลายเป้นสวนดอกไม้

เด็กหญิงกำลังปลูกดอกไม้กับเด็กชายอีกคนนึงที่เขาเคยเห็น

....

..

 

และแล้วเด็กชายก็เอ่ยถามความจริง

เขาไม่โกรธเด็กหญิงเลยหากแต่มีคำที่อยู่ในใจว่า

รัก

.

.

.

หากแต่มันสายไปแล้วที่จะบอก

เด็กชายรู้ว่าเค้าทั้งสองคนรักกันมาก

.

.

เด็กหญิงบอกกับเค้าว่า

ชั้นก็เป็นเพียงแค่ลมที่ลอยไปมา

 

.

.

.

ใช่คณเป็นลมที่พัดความอบอุ่นแก่เด็กชายอยู่เสมอ

เด็กชายไม่โกรธเด็กหญิงเลย

หากเพราะเข้าใจเหตุผลที่เด็กหญิงไม่บอกกับสิ่งที่เป็นไป

..

..

เด็กชายดีใจกับสิ่งที่เธอได้พบ

และขอให็เป็นแบบนั้นตลอดไป

..

สำหรับเด็กชาย

เขาได้เรียนรู้ว่าความรักที่ผูกกันไว้ด้วยจิตใจนั้นเป็นอย่างไร

ช่วงเวลาสั้นๆที่คนสองคนได้พบกัน แม้เพียงได้เจอหน้ากับเพียงครั้งเดียว

เธอคนที่เด็กชายจดจำไว้จะเป็นความทรงจำที่แสนดีเสมอ

....

สุดท้ายเด็กชายก็ออกเดินทางไปพร้อมควาทเชื่อในความรักที่เขาค้นหา

อย่างไม่มีวันกลับมา

พร้อมกับคำสัญญาทีีไม่มีวันได้ตอบ

ตลอดไป

หากเป็นเพียงสายลมที่พัดมาให้เราได้พบ

ก็คงไม่ยากอะไรหากลมจะพัดพรากเราจากกัน

แต่สิ่งดีดีที่ผ่านมา

ยังคงอยู่ที่เดิมตรงนี้

.

.

หากเป็นไปได้เด็กชายอยากจะขอ

อ่านเรื่องราวที่เด็กหญิงบันทึกเรื่องราวดีดีที่ผ่านมา

..

...

 

ผมดีใจที่ได้เขียนให้จบ คงเป็นสิ่งที่รอมานาน

ขอบคุณ

..

 

..

หนึ่งปีแล้วสินะ

 

 

หากใครอ่านถึง ตรง นี้

พรุ่งนี้ คุณคงได้อ่าน เรื่อง ต่อแล้ว   : )

สุดท้าย

ผมเอา

"กล่องเพลง ของ เด็กชาย"

มาให้ฟัง 

ในกล่องเพลงนี้มี เพลงทั้งหมด 13 เพลง

ผมฟังจนร้องได้หมดแล้ว : )

แต่ผมรู้ชื่อไม่หมดทุกเพลง

เชิญฟังครับ

http://i115.photobucket.com/albums/n291/longitudeline/mp3ss21s.swf

http://i115.photobucket.com/albums/n291/longitudeline/mp3ss22s.swf

http://i115.photobucket.com/albums/n291/longitudeline/mp3ss23s.swf

http://i115.photobucket.com/albums/n291/longitudeline/mp3ss24s.swf

http://i115.photobucket.com/albums/n291/longitudeline/mp3ss25s.swf

http://i115.photobucket.com/albums/n291/longitudeline/mp3ss26s.swf

http://i115.photobucket.com/albums/n291/longitudeline/mp3ss27s.swf

http://i115.photobucket.com/albums/n291/longitudeline/mp3ss28s.swf

http://i115.photobucket.com/albums/n291/longitudeline/mp3ss29s.swf

http://i115.photobucket.com/albums/n291/longitudeline/mp3ss30s.swf

http://i115.photobucket.com/albums/n291/longitudeline/mp3ss31s.swf

http://i115.photobucket.com/albums/n291/longitudeline/mp3ss32s.swf

http://i115.photobucket.com/albums/n291/longitudeline/mp3ss33s.swf

.

.

.

.

.

.

.

.

เสียงยังคงก้องอยู่ในจิตใจ* เรื่องเล่าหน้าแรก

 

..................................................................................

เสียงยังคงก้องอยู่ในจิตใจ

........................................................................................

.

.

.

"จะยังอยู่ข้างๆเธอในยามที่เธอเดียวดายมั๊ย"

"แล้วเด็กชายรู้สึกดีกับเธอเหมือนที่เธอรู้สึกมั๊ย"

"เธอจะไม่ต้องร้องให้อีกครั้งใช่มั๊ย"

.

.

.

เด็กชายให้สัญญาได้มั๊ย

ตอบที?

.

.

.

.

เสียงยังคงก้องอยู่ในจิตใจ

คำถามเด็กชายหอบพาไปยังดินแดนแสนไกลของเค้าด้วย

.

..

...

การเดินทางที่แสน หนาวเหน็บนั้นเปลี่ยนไป

จากแสงสว่างนำทาง

ยาม ที่ เค้าหลงทาง

ยามที่เค้าหนาวกาย

.

.

...

มันจางหายไป

 

.

.

.

.

ในมือคงเขายังมี ผ้าพันคอผืนเดิม

กับกล่องดนตรีกล่องเดิมที่เด็กชาย

ยังอยู่กับเขาในทุกๆที่ๆไปเดินทางไป

 

..

..

..

.

จนวันนึง

เค้าก็พบว่า

โลกอันหนาวเน็บของเค้า

กำลังต้องการความรักมากมาย

.

.

..

.

ไออุ่นสุดท้ายที่มีอยู่ของเด็กชาย

เค้ากลับพบว่ามันยิ่งใหญ่กว่าหากทุกๆคนได้รู้ถึงความรักของเขา

.

.

..

.

..

น้ำตาของเด็กชายผู้เดินมาจากความเหงา

กลับแห้งเหือดหายไป

เหลือเพียงใจอุ่นๆ และ รอยยิ้ม

ให้แก่ทุกคน

..

..

..

เด็กชาย

รอยยิ้ม

เสียงเพลง

.

.

.

กลับกลายเป็นสิ่งที่ทุกคนบนโลกอันหนาวเหน็บของเค้ารับรู้ได้

จากความเงียบที่เคยมีอยู่บนโลกใบนั้น

กลับกลายเป็นเสียงหัวเราะของผู้คน

พร้อมกลับ เสียง เพลง และ รอยยิ้ม

.

...

..

.

วันนึง หลายคนเอ่ยถาม

"ทำไมคุณช่างมีความสุขจัง?"

.

..

..

.

"ผมมีความสุขสิ"

"ผมกำลัง มีความรัก"

"กับทุกๆคนบนโลกนี้ ที่ผมพบ"

.

.

มีเด็กหญิงคนนึงบอกผมว่า

หากวันไดที่ รอยยิ้มจางหายไป

ขอให้ผมฝืนยิ้ม

และวันนึง

รอยยิ้มนั้นมันจะออกมาจากใจผมเอง

.

..

..

.

วันนี้

ด้วยรอยยิ้มนั้น

เด็กชายพร้อมที่จะมอบความรักแก่ทุกๆคนที่เค้าพบ

.

.

.

.

และคำถามนั้นก็สะท้านถามตัวเค้าเอง

"แล้วเด็กหญิงล่ะ"?

.

..

..

..

.

มันนานตั้งแต่ที่เด็กชายจากมาแล้วสินะ

เด็กชายหวนคิดถึงเด็กหญิง ผู้ซึ่งเป็นแรงบันดาลใจของเค้า

..

.

.

.

และแล้ว

เด็กชาย

ก็ฝากถ้อยคำไปกับพระจันทร์ดวงเดิม

"ผมสบายดี"

.

.

.

ผมกำลังทำสิ่งที่ผม ต้องจากมาไกลแสนไกล

ผมกำลังมีคนมากมายที่รักผม

ด้วยรอยยิ้ม เหงาๆ อุ่นๆ ของคุณ

และ ก็ไม่ลืมคำสัญญา

"อย่าหายไปนะ"

.

ผมไม่โกรธคุณ

และ

ยังคิดถึงคุณ

..

..

..

.

ไม่นาน

พระจันทร์

ก็บอกถ้อยคำที่เด็กหญิงฝากกลับมา

.

เธอมีความสุข

ที่รู้ว่าเด็กชาย กำลังมีความสุข กับโลกใบใหม่ของเค้า

ชั้นยังอยากได้ยินเรื่องราวของคุณ

..

..

.

.

เด็กชายรู้สึกได้ว่าบางอย่างได้เปลี่ยนไปแล้ว

เค้าไม่สามารถจะเป็น เด็กชาย ที่ คอยมองเธอ อยู่ริมรั้วได้อีกแล้ว

.

..

.

เด็กชายยังนั่งมองภาพ สวนดอกไม้ อันสวยงาม

ผ่านเงาสะท้อนของดวงจันทร์

 

.

.

.

สวนที่เต็มไปด้วยผู้คนมากมาย ต่าง เข้ามาชื่นชม

และอดอิจฉาสวนสวยของ เธอ และ เจ้าของอีกคนหนึ่ง ไม่ได้

.

 

.

..

..

แม้ว่า

ภาพแปลงดอกไม้ เหงาๆ กับ ไออุ่นๆ ของเด็กผู้หญิงคนเดิม

ยังคงเป็นคำถามของเด็กชาย

.

.

.

.

แต่ภายในคำถาม

เด็กชาย

ดีใจที่ได้เห็นเด็กหญิงมีความสุข

กับดอกไม้มากมายในสวนสวยของเธอ

.

.

.

.

.

ทุกๆวัน

เด็กชาย จะมองไป ยัง พระจันทร์

ด้วยความห่วงใยเช่นเดิม

.

.

.

.

.

เสียงถามทุกข์ สุข

ขอเด็กทั้งสอง ต่าง ถูกส่งผ่านกัน

..

แม้ว่าตอนนี้ เค้าทั้งคู่ดูจะห่างไกลไปเสียแล้ว

..

.

.

 

จะกระทั่ง

เด็กชายคำถามนึง ที่ เด็กหญิงไม่เคยตอบ ผุดขึ้นมาในใจเค้า

.

.

.

"หากเป็นไปได้เด็กชายอยากจะขอ"

"อ่านเรื่องราวที่เด็กหญิงบันทึกเรื่องราวดีดีที่ผ่านมา"

.

.

เรื่องราวที่ถูกเขียนอีกฝั่งหนึ่งของ กำแพง

ที่เด็กหญิงแอบเขียนถึงตัวเค้า

.

.

.

แต่

คำตอบ

กลับถูกฝังไปพร้อมกับ กำแพงอันหนาวเหน็บ

มันได้หายหมดสิ้นไปหมดแล้ว

กำแพงอันเดิมอันนั้น

.

.

.

.

.

จนกระทั่ง

เหมือนโชคชะตา พาลจะช่วย ให้เด็กชาย

หาคำตอบ

คำตอบที่ทำให้รู้ว่า เวลา ที่ผ่านมา เด็กชายไม่ได้

"เพียง ฝัน"

.

 

..

...

.

.

ในวันนึง

พระจันทร์ เห็นใจเด็กชายผู้มีรอยยิ้ม และ ความพยายาม

พระจันทร์ จึงมอบปีกที่พา เด็กชายโบย บิน มาที่ถึงดินแดนไกลโพ้น แห่งนี้

อีกครั้ง

เพื่อพา เค้ากลับไปที่ ที่เค้าจากมา

.

..

..

..

.

เด็กชาย กลับมาพร้อมกับรอยยิ้มที่หอบมาจากดินแดน อันไกลโพ้น

เด็กชายกลับมา นั่ง ไม่ ห่างจากจุดเดิม ที่เค้าเคย นั่งนัก

นั่งฟังเสียงกระซิบ จาก ริมกำแพง

.

.

.

.

.

เค้านั่งมองรั้วที่

บัดนี้โปร่งไม่ทึบแล้วหนาวเย็น

เหมือนเมื่อก่อนอีกต่อไปแล้ว

.

.

.

มากไปกว่านั้น

นอกจากสวน ดอกไม้แสนสวยยังมี

ผู้คนมากมาย

กับเด็กชายอีกคนนึง

.

.

.

.

.

.

.

หากแต่ว่า

เค้ากลับ

ไม่พบเด็กหญิงคนเดิม

.

.

..

เด็กชายกระวนกระวาย

เด็กชายเดินไปรอบ รอบ เงียบ งียบ

เพื่อหลบจากสายตามากมาย

.

.

จนกระทั่ง

เด็กชาย

มองเห็น  แปลงดอกไม้ เก่าๆ

พร้อมกับเสียงภาวนาของหญิงสาวคนหนึ่ง

สู่ดวงจันทร์

ให้พบกับใครคนหนึ่ง

.

.

.

.

เด็กชาย รู้ตัวอีก ก็รู้ว่าที่ เค้ากลับมาที่ตรงนี้

เพราะเด็กหญิง.

.

.

แต่

มองผ่านรั้วเข้าไป เท่าไรเค้ากลับ พบ

เด็กสาวคนนึง

กับคราบน้ำตา

.....

..

..

.

.

ในมือของเด็กสาวกำเศษกำแพงแน่น

จนเด็กชายเห็นสีแดงฉานที่เปรอะมือของเด็กสาว

.

..

.

แต่

เธอกลับกำลัง

บรรจงเขียน

ถ้อยคำในจิตใจของเธอ

ที่เธอไม่สามารถ

"บอกกับใครได้"

.

.

.

.

.

.

ไม่กี่วินาทีนั้น

เสียงเด็กผู้ชายเจ้าของสวนอีกคนหนึ่งก็ดังขึ้น

"มีคนมากมาย กำลังเข้ามาดูสวนสวย"

"ของเรา"

"อย่าให้เค้าผิดหวังล่ะ ออกมาเถอะ"

.

.

พลันเสียงจางไป

เด็กสาวโยนก็ เศษกำแพงเล็กเล็ก ชิ้นนั้น นั้น มาใกล้ๆ

จุดที่ เด็กชายแอบอยู่

พลันสวมถุงมือ ทำสวน

ซ่อนรอยแผล

อันเจ็บช้ำมากมาย

บน

ฝ่ามือของเธอ

..

.

.

 

หันไปตอบ เสียงเด็กชายเจ้าของสวนอีกคนว่า

"เดี๋ยว ชั้นตามออกไป"

.

.

.

ก่อนเดินจากไป

เด็กสาวหันมายิ้ม มาทางเด็กชาย

พร้อมเช็ดคราบน้ำตาออกไป

.

.

.

.

.

เด็กชาย

หยิบหินที่ตกข้างเค้า

ปรากฏตัวหนังสือที่คุ้นตา

.

.

.

"ชั้นคิดถึงคุณ"    :' )

.

.

.

.

เด็กชายรับรู้

ถึง

ความเจ็บปวดที่ซ่อนลึก

:' (

...................................................................................................

.

.

..

หน้านี้เป็นหน้านึงในสี่หน้าครับ*

ด้วยเหตุ เพราะ รูปมันจะโหลดไม่ได้

ผมเลยต้องแบ่งออกเป็นตอนๆ ต้องขออภัยด้วย

หวังวาจะชอบเรื่องกันนะครับ

คนเขียนตั้งใจมากๆ   : )  

หากใครอยากจะเอารูป หรือ เรื่อง ไปแปะในได

เชิญเลยนะครับ

ยินดีครับ

นิทานนี้ไม่มีความลับอะไร

จริงๆแล้ว ผมอยากให้คนมากมาย

ผู้มีความเหงาเป็นเพื่อน

ได้อ่าน*

ต้องขอบคุณ

Diaryis.com

Jimmyspa.com

Photobucket.com

ไม่งั้นนิทานเล่มนี้คงไม่มีที่ลง

มากไปกว่านั้น

ขอบคุณ

 

ชาวไดอารี่ เหงา เหงา

ที่เป็น แรงบัลดาลใจ

ขอบคุณ เด็กชายในตู้ผู้ edit

.

.

.

สุดท้าย

.

.

.

.

ใครคนนึงผู้ที่ทำให้เรื่องราวนี้

โลดเล่นอยู่ในตัวหนังสือ

.

.

.

..

.

.

.

คุณเชื่อในการ เลื่อน พรหมลิขิตมั้ย?.

.

.

การพบกันเร็วเกินไป

.....

...

..

..

..

..

.

.

.

.......................................................

Chapter2

ทุ่งดอกไม้แห่งความรัก

.......................................................

 

.

.

.

.

มีผู้คนมากมาย แวะเวียนมายังส่วนแห่งนี้

มีดอกไม้สวยงาม จากที่ ต่างต่าง มากมายนานาพันธุ์

.

..

.

ทุกคนที่เข้าไป

จะคงมีเพียงกลิ่นหอมของความรัก

ที่ทุกทุกคนจะได้ยล

 

.

.....

.

ยิ่งนานวัน

สวนนี้ดูราวกับว่า

ไม่มีวันไหน

ที่สวนแห่งนี้ จะ กลับกลาย

เป็นสวน แห่ง ความเหงา

..

...

.

ไม่มีฤดูกาล สำหรับ สวน แห่งนี้

สายฝนโปรย

ลมหนาว

.

.

ราวกลับ

ไม่สามารถ

ทำให้ ดอกไม้ในสวนนี้โรยได้สักวัน

..

......

...

.

.

เพราะ

เด็กหนุ่มเจ้าของสวน

ออกจากสวน เพื่อหา เมล็ดพันธุ์มากมาย

พบผู้คนมากมาย เพื่อ ค้นหา ดอกไม้

หลากหลาย

เกินกว่าสวนทุกที่จะมีมากเท่า

สวนแห่งนี้

.

...

...

.

.

เด็กสาว

เฝ้าปลูกเมล็ดพันธุ์มากมาย

พร้อม รอวันชื่นชม การ เติบโตของดอกไม้มากมายที่ราวกลับไม่เคยจะซ้ำกัน

.....

...

..

.

.

ราวกับสวนแห่งความฝัน

..

..

..

.

แต่

ทุกสิ่งทุกอย่างย่อมกลับมีจุด

ที่ต้องการความสมดุลของมัน

.

..

...

..

.

เด็กสาว พบว่า

ดอกไม้แสนสวยของเธอ

เพียงสวยงามได้ เพียง ช่วงวัน

ไม่นานนัก มันก็กลับ

เฉา

..

..

รอเพียง การนำเมล็ดใหม่

มาปลูกทดแทน

.

.

.

.

.

พลันให้เด็กสาวนึกถึง

สวนแห่งความเหงา

"ของเธอ"

 

.

.

พลันนึก

ถึงทุ่งหญ้ากว้าง

เงียบสงบ

ไม่มีใคร

..

..

.

เต็มไปด้วย

ดอกหญ้าธรรมดา

.

.

แต่

ทุกครั้งที่มันเฉา

มันจะนำหาเมล็ดมากมาย

หว่านลงในดิน

เพราะ กับดอกไม้อีกมากมายในวันพรุ่ง

...

.....

..

.

หากแต่ บัดนี้

สวนแห่งเดิมนี้

กลับมีได้เพียงดอกไม้

แสนสวย

ที่เด็กหนุ่มเจ้าของ

อยากให้

ผู้คนที่ผ่านมานั้นเห็น แต่ความสวยงามของความรัก

กลิ่นหอมของความสุข นี้ไปตลอดกาล

ยามนี้ทุกทุกคนที่ผ่านมา

คงต้องเพียงชื่นชม

ความหวานหอมอบอวลของสวนสวยแห่งนี้

และ ความรักของเจ้าของสวนทั้งคู่

เด็กหนุ่มเจ้าของสวนนึก

 

.

.

..

.

.

คงมีเพียง

แปลงดอกไม้เก่าๆ

ที่แอบซ่อนอยู่หลังเศษกำแพงเก่าเก่า

....

...

.

.

ที่ที่เด็กสาวเฝ้าภาวนา

ร้องให้

ระบาย สิ่ง ต่าง ต่าง

ที่ไม่อาจให้ใครเห็นในสวน แสนสวยแห่งนี้ได้

..

..

.

เด็กชาย ยังนั่งมอง ความเป็นไปอย่างเงียบๆทุกวัน

อยู่ ริมสวน เงียบๆ

ในมุมที่ไม่มีใครมองเห็น

..

..

..

..

.

บางครั้ง

นั่งฟังเสียง หัวเราะของเด็กสาวกับเด็กหนุ่มเจ้าของสวน

.

..

.

บางครั้ง

สิ่งที่ได้ยินก็กลับเป็นเสียง ร้องไห้เบาเบา

อยู่ในมุมเงียบ เงียบ

ของเด็กสาวคนเดียว

..

..

..

..

แต่ทุกๆวัน เด็กชายก็ไม่ลืม

ที่จะ แวะไปตรงที่ที่เดิมที่เค้าคุ้นเคย

คอยฟังเสียงกระซิบ

ฝากดวงจันทร์

ของเด็กสาว

..

..

.

จนกระทั่งวันนึง

ดวงจันทร์

กล่าวกับเด็กชายว่า

ถึงเวลาแล้ว

เด็กชายต้องออกเดินทางจากไป

อีกครั้ง

....

..

การเดินทางที่เด็กชายสัญญากับ

พระจันทร์ และ เด็กหญิง

.

.

.

เด็กชายเองรู้ดีว่า

ปีกที่เค้าใช้โปยบินอยู่นี้

วันนึง

เค้ายังต้องคืนมันแก่พระจันทร์

 

..

..

.

เค้าเคยสัญญากลับพระจันทร์ไว้ว่า

เค้าจะออกตามหามันเอง

แล้ววันนึง

เค้าจะใช้มัน พา เด็กหญิงโบยบินออกมาจาก

"กำแพงของ เด็กหญิง"

.

.

.

กำแพงที่กักสิ่งที่เด็กหญิงเรียกว่า "อิสรภาพ"

เป็นความฝัน ของเด็กหญิง ที่ไม่เคยมีผู้ใดให้เธอได้มาก่อน

 

.

.

.

มันยังคงเป็นคำสัญญา

ที่ยังถูกจดจำ

.

...

...

..

.

 

...

..

..

.

ก่อนที่เด็กชายกำลังจะจากออกไป

ในเวลาเงียบงัน

ไม่มีผู้คนผ่านมา

เด็กหญิง

เดินออกมาหาเค้าเงียบ เงียบ

.

..

..

.

"รอยยิ้มนั้น"

เป็นสิ่งเดียวที่ เค้าไม่ได้ อยู่ใกล้ๆ

..

...

...

.

ต่างจากครั้งแรกที่พบ

เด็กชายคนที่เด็กหญิงกล่าวกับเค้าว่า

"คุณอ่อนโยนมากกว่าที่ชั้นคิด"

.

.

.

ครั้งนี้

ที่เค้าสองคนได้พบกัน

เด็กชายกลับ

"ไม่กล้า"

"ที่จะแสดงออกอะไรออกไป"

"เค้าเป็นเพียงคนนอกรั้วแห่งนี้"

.

..

..

ไม่ต่างกับเด็กสาวที่รับรู้ความรู้สึกของเด็กชายได้

เด็กสาวพยายามใช้เวลาที่น้อยนิด

เก็บความทรงจำที่แสนจะสั้นนี้ ให้มากที่สุด

.

 

.

ราวกับว่า

การพบกันครั้งต่อไป

เธอไม่รู้ว่า อะไร อะไร จะเป็น เหมือนที่เค้า ทั้งคู่

"ปรารถนา"

 

 

.

.

เค้าสองคนต่างรู้ว่า

นี่คือ สิ่งที่พรหมลิขิต

นำพาให้ต้องพบกัน

.

..

..

.

ก่อน ทั้งสองคนควรจะพบกัน

 

.

.

.

.

คงไม่มีอะไร ที่ จะ เปลี่ยนมันไปได้

นอกจาก

พยายามเลื่อนสิ่งที่เกิดขึ้นออกไปจนกระทั่งถึงเวลาที่

"เหมาะสม"

.

.

..

..

แม้เป็นเวลาแสนสั้น

เค้าสองคนก็มีความสุข.

...

..

.

..

.

ก่อนจากกัน

เด็กสาว ฝากเงาสะท้อน ของ คนทั้งคู่ ไว้กับด้วยจันทร์

ราวกับ เป็นสิ่งเดียว

ที่คนทั้งเด็กทั้งสอง

จดจำ

"เค้าทั้งคู่เคยพบกัน"

.

.

.

.

.

..

.

.

จบแล้วครับ

สำครับ ครึ่ง แห่ง ความสุข ครึ่งแรก

 : )

พรุ่งนี้ อ่าน อีกครึ่งที่เหลือนะครับ

.

..

ต้องขอบคุณทุกทุกคนมาก

ที่เข้ามาอ่าน

.

จบแล้ว* นิทานสั้นๆของเด็กชาย

ขอโทษ ช้าไปนิดกับครึ่งสุดท้ายนะครับ

นิทานเรื่องนี้ ผ่านจากจินตนการ เหงาๆ ของผม ออกมาทุกถ้อยคำครับ

ผมใช้เวลาเลือกภาพ กลับ เรื่องราว เพื่อจะสื่อ ออกมาได้ดีที่สุด

หวังว่าทุกๆคนคงจะชอบครับ  : )

หาจะ เซฟ ไป หรือ ลงที่ไหน ผมคงยินดีครับ เพียงบอกครับ

คนเขียนคงปลื้มใจ

..

.

.

ครึ่งที่ผ่านมา  คงเป็นอารม เหงา....

...เชิญพบกับครึ่งนี้ครับ

.

.

.

.

......................................

การเดินทางหาคำตอบ

..................................

ทุกสิ่งเปลี่ยนไป

.

.

การเดินทางครั้งนี้ ไม่ง่าย เหมือนก่อน

..

.

เด็กชาย กับรอยยิ้ม

พบคนมากมาย

.

.

.

เค้ายังคงพยายาม

มอบความดี และ ความรัก

กับคนรอบ รอบ ตัว

.

 

.

..

..

.

แต่ที่แห่งใหม่นี้

 มันช่างต่าง จากโลกที่ เด็กชายเคยอยู่เหลือเกิน

โลกที่ คนมากมายหา ประโยชน์ต่อกันและกัน

..

..

.

โลกที่หนาวเย็นไปด้วย

ความเห็นแก่ตัวเอง

เค้าได้เห็นผู้คนดีดี มากมาย

ต้องเสียใจ และ ท้อถอยกับความดีที่ทำ

....

.

.

มันเป็นโลกที่เหนื่อยและ ท้อ.

..

.

.

.

.

.

เด็กชายกำลังจะหมดเรี่ยวแรง

.

.

....

..

 

ทุกทุกวันเค้ายังคงฝากข้อความถึงเด็กสาว

ไปกับ พระจันทร์เช่นเคย

เธอยังคงเป็น แรงบัลดาลใจเดียวที่คุ้นเคย

ที่เค้าสามารถจะมีแรง ก้าวออกไป

.

.

.

.

หากแต่

เด็กชายกลับพบว่า

ข้อความที่เด็กหญิงส่งมานั้น

กลับบันทึกความเจ็บปวดมากมายของเด็กหญิง

...

..

.

แม้ว่าเงาที่สะท้อน

จากดวงจันทร์มองเข้าไปในสวนสวย

กลับสะท้อนภาพที่มีความสุขของเด็กหญิง

ต่อหน้าผู้คนมากมาย กับ เด็ก หนุ่มอีกคน

.

..

.

.

.

เด็กชาย

ไม่เพียง

อ่อนล้ากับ การเดินทางแห่งนี้

แต่เค้ายัง

สับสน

..

..

.

ความห่วงใยและสับสน

พาให้เด็กชายไม่รอช้า

เด็กชายโบยบินกลับไป ไม่ไกลนักจากที่เดิมเพื่อเฝ้าดู

"เด็กสาว"

..

...

..

.

.

หากแต่

ภาพที่เห็นเวลานี้

กลับเป็นเด็กสาว ที่ กำลัง สับสนเช่นกัน

..

ทุกทุกวัน

ที่เข้ามานั่งมองเด็กหญิง

บางครั้งเห็น

เด็กหญิงที่มีความสุขมากกับจินตนาการของเธอ

ในสวนสวย ของ เด็กหนุ่มอีกคน

.

.

.

.

ตอนนี้

สวนสวยแห่งนี้

ดูสวยงามยิ่งกว่าที่เค้าเคยเห็น

ราวกับว่า

เด็กหญิงกับเด็กหนุ่มสร้างสวนแห่งจินตนาการ

ที่ที่ไม่มีที่ใด หอมหวลและมีความรักใดใดมาเทียบเคียงได้

.

สำหรับเด็กหนุ่มเจ้าของสวน

ทุกๆคนที่มาต้องเห็นความรักที่สมบูรณ์แบบ

.

.

.

...

.

หากแต่

ทุกๆสิ่งในโลก ไม่สามารถ สมบูรณ์มี เพียงด้านเดียวได้

ความสมบูรณ์คงมีทั้ง ด้าน ขาวด้านดำ

เหมือน ดั่งยาม เช้า และ ยาม เย็น ที่ไม่สามารถ เปลี่ยนผันแปรได้

.

และบางเวลานั้นเอง

เด็กชายกลับได้ยินเพียงเสียงกระซิบ

 จากร่างกายที่มีเพียงลมหายใจแผ่วเบาของเด็กหญิง

ใน

"สวนลับ"

ของเธอเอง

ที่ที่เธอ มักใช้เวลานั่งคุยกับตัวเอง

ปลีกตัวจาก

"หน้าที่"

"ที่สามารถแลกกับความสุขอันหอมหวานมาใหม่"

.

แต่

มันช่างดูเหน็ดเหนื่อยเหลือเกิน

เด็กหญิงเริ่มรู้สึก

.

"เหมือนการแข่งขันมากกว่าความรัก"

หากเธอต้องใช้ชีวิตทุกๆวัน

ที่ต้อง

บอกใครสักคน ว่าใครรักใครมากกว่ากัน

..

 

 

.

ซึ่ง

บางครั้งเอง

คำพูดของเจ้าของสวนทั้งคู่

ฟังดูเย็นยะเยือก

มากกว่าที่ที่ เด็กชาย ชาย นั่งอยู่ซะอีก

.

.

.

.

.

.

.

ด้วยความห่วงใย

เด็กชายถามเด็กสาว?

เหนื่อยนักทำไมเด็กสาวไม่หยุด?

..

.

เด็กสาวตอบด้วยรอยยิ้มทั้งน้ำตาให้เด็กชายว่า

"ชั้นพยายามจำคำพูดเหล่านี้เอาไว้"

"เผื่อจะเฉือนหัวใจให้เย็นชากว่านี้ได้"

"หูมันหนวกตามันบอดซะแล้ว"

"เมื่อไหร่ที่ต้องจมอยู่กับความทุกข์ ไร้ซึ่งความสุขชั้นคงไปเอง"

.

.

.

.

.

.

.

 

.

.

 

.

.

.

.

.

"ชั้นเป็นเพียงสายลม"

"ที่พัดอยู่ในสวนแห่งความรัก"

"ชั้นขาดสวนนี้ไปไม่ได้"

.

.

.

พลันเห็นในมือที่อ่อนล้าของเธอ

ยามนี้มันเต็มไปด้วย แผล

.

.

.

.

.

.

..

 

 

เด็กชายได้ แต่ เพียงเข้าใจทุกอย่าง

บอกเด็กสาว

"ดูแลตัวเองนะ"

เค้าคงไม่อาจจะบอกอะไรมากไปกว่า

หากเพราะ เด็กชาย

ไม่ใช่คนที่สามารถยืนอยู่ที่เดิมข้างตรงนั้นได้อีกแล้ว

.

 

.

.

คงมีเพียง บทสนทนาของเด็กชาย

ที่เรียก คอยเรียก เด็กหญิงผู้มีความสุขง่ายง่าย

จากใจเด็กสาวเสมอเสมอ.

 

.

.

.

...

คงไม่มีอีกแล้ว คำตอบที่เด็กชายค้นหา

คำถามที่เด็กหญิงไม่เคยตอบ..

.

.

ยามนี้

เด็กหญิงช่างฝัน กับไออุ่นๆ อบอวล

เด็กหญิงที่ เหงา ไปวัน

แต่มีความสุขกับสิ่งอะไรง่ายง่าย

 รอบรอบตัว

..

.

.

.

กลับกลาย

เป็นหญิงสาว

ผู้มีความสุขเป็นสีชมพู

และ

มีความโศก เป็น สีดำ

ไป

แล้ว

.

.

.

.

.

มันเป็นเรื่องอยากที่เด็กชายจะมองต่อไป

ทั้งทั้งที่ช่วยอะไรไม่ได้

คำพูดสุดท้ายก่อนเค้าจะเดินออกมา

ในวันที่เด็กสาวยิ้มแย้ม

"ผมรัก เด็กหญิงคนเดิม"

.

.

..

.

ก่อนที่เค้าจะเดินจากออกมา

พร้อมกับคำถามที่เค้าไม่มีวันได้จากเด็กสาวคนนี้

..

.

เพราะเค้ารู้ตัว

เค้าได้เสียเด็กหญิงคนเดิม ไปแล้ว

เด็กชายเสียใจ

.

.

 

.....

....

..

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

ณ ที่ แห่งหนึ่ง

ที่ที่เด็กชายนั้นมานั่งหยุดพัก

คิดถึงเรื่องมากมายที่ผ่านมา

.

.

เค้านั่งคิดทบทวนมากมาย

หาคำตอบกับสิ่งที่เค้าถามตัวเองอยู่เสมอมา

.

....

.

.

.

"ขอผมดูผ้าผืนนั้นได้มั้ย"

เสียงเงียบ ผ่านตู้ที่เด็กชายนั่งพิงอยู่

เด็กชายยื่นผ้าพันคอของเขา เข้าไปในตู้

ทันใดก็มีมือออกมารับผ้าพันคอไป

.

.

.

เจ้าของเสียงเสียงนั้น

คือเด็กอีกคนนึง

ผู้หลบซ่อนตัวจากโลก ความรักที่โหดร้ายของเขา

จากใครคนนึงที่ทอดทิ้งเค้าไป

.

 

.

.

.

คงไม่มีเพื่อนผู้ใดที่เข้าใจเด็กชาย

มากกว่าเพื่อนผู้อยู่ในตู้ใบนี้

เพราะเค้าสองคน อยู่ในความโศกเศร้าที่ไม่ต่างกัน

.

.

.

.

.

.

บทสนทนามากมายพรั่งพรูออกจากปากเด็กชาย

ผู้ที่ไม่เคยเอ่ยเรื่องราวของเด็กหญิงให้ใครฟังมาก่อน

ครู่นึง

เจ้าของเสียงเดิมก็เอ่ยอีกครั้งว่า

.

.

.

"เด็กหญิง รัก คุณ มาก"

.

.

.

.

..

 

น้ำตาของเด็กชายไหลรินไม่ยอมหยุด<