|
ไวน์ "Gallo" รุ่ง ฟาด 3.5 พันล้านเหรียญ Mondavi คุยเพิ่มทั้งคุณค่า-ราคา |
|
|
|
|
พฤหัสบดี, 05 มิถุนายน 2008 |
กว่า 5 ทศวรรษที่ตลาดไวน์ ไม่ค่อยดังและไม่ค่อยรุ่งเหมือน ทุกวันนี้ จะว่าไวน์อยู่ในวงจำกัดของผู้บริโภคหรืออยู่ในกลุ่มคนบางพวกเท่านั้นก็ไม่น่าจะใช่ หรือจะว่าคนคลาสสิกเท่านั้นที่สุขุมและอินกับไวน์ก็ยิ่งไปกันใหญ่ เพราะความจริงก็คือมันเป็นเรื่องของ การดื่ม มิใช่เป็นเพราะรากฐานของคนเรา มันผิดแผกแตกต่างกัน
ผมคิดว่าเมื่อ 5 ทศวรรษก่อนไวน์ผลิตได้น้อยแต่ราคาค่อนข้างแพงจึงไม่แพร่หลาย หรือเป็นเพราะว่ารสชาติของมัน นุ่มนิ่มเกินไป ไม่ถูกใจ ไม่ถึงใจนักดื่ม ที่ชอบดื่มแต่เหล้าดีกรีสูง เช่น พวกตราดำ ตราแดง หรือเอ็กโซ่และเฮนเนสซี่ ฯลฯ ที่ฟาดเข้าไปแล้วรู้สึกคึกและฮึกเหิมตื่นเต้นรวมทั้งมันสุดๆ คือสนุกกว่าดื่มไวน์
ผมไม่ค่อยได้ยินว่ามีคนดื่มไวน์แล้วเมา มีแต่ได้ยินว่าคนเมาเบียร์ เมาเหล้า ดูว่าเบียร์นั้นมีดีกรีต่ำกว่าไวน์ดื่มแล้วไม่น่าเมา แต่ทำไมคนเมาเบียร์จึงมีมากกว่าคนเมาไวน์ หรือเป็นเพราะเบียร์ถูกกว่าไวน์
เป็นเพราะว่ากินเหล้าแล้วเมา แล้วก็ อาละวาด หรือไม่ก็ขับรถเป๋ไปเป๋มาทำให้ลูกเมียเดือดร้อน พวกเมียๆ จึงรวมหัวกันต่อต้านโรงผลิตน้ำเมา รวมทั้งกดดันอ้อนวอนพ่อของลูกให้เลิกกินเหล้า ทำให้โรงผลิตเหล้าเสียรายได้รวมกันแล้วเป็นเงินก้อนใหญ่
พวกผู้ชายและผู้หญิง (บางคน) มักจะชอบสนุก เช่นเดียวกับคนที่มีงานดีมีเงินใช้ ก็อยากจะใช้เงินให้มันสนุกด้วยการกินเหล้า พอกินเหล้าไม่ได้ก็หันมากินไวน์แทน ความต้องการไวน์จึงเพิ่มขึ้น การผลิตไวน์ ก็มีเพิ่มขึ้นๆ มากกว่าเมื่อ 5 ทศวรรษก่อนหลายเท่า ต่อจากนั้นก็เป็นเรื่องของ "การตลาด" ที่ต้องหาทางให้คนดื่มไวน์ มากขึ้น
ก่อนนี้ไวน์นอกมะกาแพร่หลายมากกว่าไวน์ที่ผลิตในมะกา เพราะเป็นตลาดใหญ่ เนื่องด้วยมะกันทำเงินกันได้มากและใจใหญ่ใจโต อยากซื้ออะไรก็ซื้อ ไวน์ยุโรปและ ไวน์ออสซี่ได้รับความนิยมในมะกามานาน มาพักหลังไวน์มะกาโดยเฉพาะอย่างยิ่งไวน์แคลิฟอร์เนีย นอกจากจะจำหน่ายในมะกาแล้ว การส่งออกก็สู้กันอย่างเต็มที่ ในหลายประเทศ
ไวน์แคลิฟอร์เนียมีคุณภาพดีไม่แพ้ ไวน์นอก รวมทั้งการโปรโมชั่นอย่างแรงด้วยการชักชวนให้มะกันอุดหนุนไวน์มะกันด้วยกัน ด้วยราคาและคุณค่าพอๆ กัน ทำให้ไวน์นอกถูกกดดัน แต่ไวน์นอกก็สู้ด้วยการลดราคาลงมาในระดับเดียวกัน ถ้าสู้ ไม่ได้ ก็ขายถูกกว่า แม้จะถูกกว่าไม่มากแต่ก็ได้ผล เนื่องด้วยความนิยมไวน์นอกเคยมีมาก่อนแล้ว
ไวน์นอกขายราคาถูกได้ มีหรือไวน์ในคือไวน์มะกาจะขายถูกบ้างไม่ได้ ไวน์ยี่ห้อนี้คือ Charles Shaw มีสโลแกนว่า "Two Buck Chuck" หรือขวดละ 2 เหรียญ ปรากฏว่าขายดีเหมือนเททิ้ง กระทั่งทุกวันนี้ก็ยังขายได้ขายดี คือแบกกันทีหนึ่งกล่อง 12 ขวด เพราะรสชาติและคุณภาพมันดีไม่แพ้ไวน์แพง
โรงไวน์ยักษ์ใหญ่อีกโรงหนึ่งก็คือ "แกลโล" ถ้าผมจำไม่ผิดเคยขายถูกเหมือนชาร์ล ชอว์ คือขวดละ 2 เหรียญเช่นกัน แต่สู้กันเพียง 1 หรือ 2 ปีก็เลิก แกลโล อ้างว่า ถึงจะขายขวดละ 3.99 เหรียญ แต่ก็ยังมีคนอุดหนุน
ยักษ์ใหญ่แกลโลที่เวลานี้กำลังไปไกลทั้งตลาดในมะกาและนอกมะกาเป็นที่รู้จักกันมานานเกือบ 100 ปีแล้ว ก่อนๆ นั้นเป็นแค่โรงเล็กๆ ไม่มีชื่อเสียงเท่าไร เป็นคล้ายๆ อุตสาหกรรมในครอบครัวที่ไม่ประสบความสำเร็จอะไร จะเป็นเพราะสมัยนั้นไวน์ไม่เป็นที่นิยมมากพอที่จะลงทุน หรือเป็นเพราะอะไรก็ไม่แน่ใจ ข่าวว่าในครอบครัวของผู้เริ่มก่อตั้งทะเลาะกัน ต่างแยกย้ายกันไป เพราะขัดคอกันเรื่องดำเนินงานต่างคนต่างเก่ง หลังจากกันไปหลายสิบปี ในที่สุดเริ่มแก่จึงหันมาร่วมมือกันผลิตไวน์ ความสำเร็จจึงไปอยู่ในยุคลูกหลาน (เรื่องยาวขี้เกียจเล่า)
สกุล "แกลโล" ใช้เวลากับการผลิตไวน์ต่างๆ จนครบ 75 ปีเมื่อต้นเมษายน 2008 ข่าวว่าไวน์ธรรมดาๆ ของแกลโลที่บรรจุ อยู่ในขวดอ้วนกลมเตี้ยขนาด 1 แกลลอน แกลลอนละประมาณ 4-5 เหรียญ คือ ไวน์แดง Gallo"s Carlo Rossi แต่ขาย แก้วละ 3-4 เหรียญ มักจะมีประจำทุกร้านอาหาร (และภัตตาคาร) ทำเงินให้ แกลโลมากที่สุดและลูกค้าชมว่ามันเป็นไวน์ ที่อร่อยและรสดีที่สุด
แกลโลเผยว่า ยอดขายของแกลโลปีละ 3.5 พันล้านเหรียญ ปีหนึ่งจำหน่ายไวน์ได้ 70 ล้านกล่อง (หรือหีบ) เป็น 1 ใน 5 ของยักษ์ใหญ่ไวน์ในมะกา แกลโลมีจำหน่าย ทั่วโลก (ประมาณ 90 ประเทศ) นอกจากนี้ ยังอิมปอร์ตไวน์จากยุโรป, Malbec จากอาร์เจนตินา, Chianti จาก Tuscany, Sauvignon Blanc จากนิวซีแลนด์, Shiraz จากออสซี่ และ Pinotage จากแอฟริกาใต้ ซึ่งแกลโลคุยว่า บริษัทของเรามีไวน์ดีๆ ไม่น้อยกว่า 60 ชื่อ ที่ผลิตจากองุ่นเกือบทุกชนิดทุกพันธุ์ (มีเนื้อที่เพาะปลูกองุ่นไม่น้อยกว่า 350 เอเคอร์) ขายแข่งกับไวน์ต่างๆ ได้ทั่วโลก
แกลโลมิได้ทำธุรกิจไวน์อย่างเดียว บริษัทมีโรงงานผลิตขวดแก้วขนาดใหญ่ที่สุดทางตะวันตกของมะกา เฉพาะขวดไวน์สามารถผลิตได้ปีละ 1 พันล้านขวด ทั้งใช้เอง ส่งขายในและนอกมะกา
นิตยสารฟอร์บสเผยว่า ทรัพย์สินของแกลโลซึ่งมีที่ดินรวมกันไม่น้อยกว่า 14,000 เอเคอร์ บวกกับโรงงานผลิตไวน์มีค่ารวมกัน 1.3 พันล้านเหรียญ
ธุรกิจจะยิ่งใหญ่ได้ก็ต้องมีโรงงานรองรับการผลิตสำหรับสินค้านั้นๆ ด้วย อย่างเช่นการผลิตไวน์ขาย เขาจะต้องดูว่า มีอะไรบ้าง เช่น การปลูกองุ่น ถังหมัก ขวดใส่ไวน์ จุกก๊อกปิดปากขวด ป้ายยี่ห้อปะขวด กล่องหรือหีบบรรจุไวน์ โรงเก็บไวน์ แก้วไวน์ รถบรรทุกส่งหีบไวน์เอง (ไม่ต้องจ้างเขาบรรทุก) ฯลฯ ทุกสิ่งเหล่านี้บริษัทควรจะสร้างขึ้นมาใช้เองแล้วก็ถือโอกาส ขายให้โรงไวน์อื่นได้ด้วย
มองยักษ์ใหญ่แกลโลแล้ว ลองหันมาดูยักษ์เล็กไวน์ Mondavi แห่ง Napa Valley บ้าง
นี่เป็นอีกโรงงานผลิตไวน์อีกแห่งหนึ่งที่เริ่มต้นจากคนรุ่นปู่ย่าตายาย ลูกหลานและพี่น้องที่เคยทะเลาะกันแล้วจากกัน ไม่นับถือกันหลายสิบปี แล้วในวัยเริ่มจะแก่ได้หันมาปรองดองกันสร้างโรงงานผลิตไวน์ดีๆ ออกมาแล้วส่งธุรกิจให้หลานๆ ดำเนินต่อ จนกระทั่งทุกวันนี้
ผมนั้นดื่มไวน์แต่ไม่ได้ดื่มประจำทุกวัน วันหยุดสุดสัปดาห์ฟาดหลายแก้วแต่ไม่เคยเกินหนึ่งขวด วันธรรมดากินบ้างไม่กินบ้างก็ไม่เกิน 2 แก้ว ความจริงผมกินเบียร์ได้มากกว่าไวน์ (เพราะเบียร์มันจืดเหมือนน้ำ) ว่ากันจริงๆ ผมชอบไวน์มอนดาวีมากกว่าแกลโล ไม่ว่าจะเป็น Merot หรือ Cabernet Sauvignon ว่ากันถึงราคา ของมอนดาวีแพงกว่าแกลโลนิดหน่อย แต่ก็อย่างว่ามันมีทั้งแพงและถูกกว่ากัน ไม่ว่าแกลโลหรือมอนดาวี
ตอนนี้มอนดาวีกำลังมาแรงเหมือนกัน ว่ากันว่าเป็นคู่แข่งของแกลโล มันอาจจะจริงในเรื่องคุณภาพและรสชาติของไวน์เท่านั้น เพราะมอนดาวีมีคนงานเพียง 100 คน ผลิตไวน์ได้ปีละ 1 ล้านกว่าหีบหรือกล่อง ยอดขายปีละ 60 ล้านเหรียญ มอนดาวี ขายกิจการให้ยักษ์ใหญ่โลกขายส่งเหล้าเบียร์ไวน์คือ Constellation Brands Inc. เมื่อ ปี 2004 ในราคา 1 พันล้านเหรียญไวน์แดงอร่อยมีชื่อของมอนดาวีก็คือ Cabernet Sauvignon ส่วนไวน์ขาวก็คือ Sauvignon Blanc ซึ่งมอนดาวีเล็งว่าจะปรับปรุงมันให้ ดีขึ้นพร้อมกับเพิ่มราคาขึ้นบ้าง ซึ่งมิได้หมายความว่าจะแข่งกับยักษ์ใหญ่แกลโลแต่อย่างใด
ไวน์อะไรบ้างที่กำลัง best buy ในมะกาเวลานี้...Columbia Crest 11 เหรียญ, Yellow Tail 8 เหรียญ, Clos de Bois 22 เหรียญ, Mud House 14 เหรียญ, Kim Crawford 17 เหรียญ, Drylands 15 เหรียญ สองยี่ห้อหลังนี้เป็น Sauvignon blanc ของนิวซีแลนด์ที่กำลังมาแรง
คอลัมน์ เล่าข้ามโลก
|
