วิทยากร เชียงกูล
มีทรัพยากรหลายอย่างที่เป็นมรดกของส่วนรวม ที่คนในชุมชน ประเทศ หรือในโลก มีสิทธิ์ในการใช้ร่วมกันอย่างเสมอภาค ไม่ควรถูกยึดครองเป็นทรัพย์สินส่วนตัวของบรรษัท หรือถูกทำให้กลายเป็นสินค้าเพื่อซื้อขายในตลาดของระบบเศรษฐกิจทุนนิยม
ทรัพยากรของส่วนรวม อาจจะแบ่งได้เป็น 3 ประเภท คือ
1) น้ำ ที่ดินอากาศ ป่า (ป่าชุมชน ป่าของชาติ) ยีนที่ถ่ายทอดกันมา สัตว์น้ำที่เป็นอาหาร ความหลากหลายทางชีวภาพ ซึ่งชีวิตของทุกคนต้องพึ่งพา
2) วัฒนธรรมและความรู้ดั้งเดิมในการดำรงชีพ เพื่อความอยู่รอดและขยายเผ่าพันธุ์ ซึ่งเป็นการสร้างขึ้นร่วมกันของเผ่าพันธุ์มนุษย์ของเรา เช่น สมุนไพร การแพทย์แบบดั้งเดิม ภูมิปัญญาเรื่องการทำมาหากิน การดูแลตัวเองและชุมชน หัตถกรรม ศิลปะทุกแขนง ฯลฯ
3) ทรัพยากรส่วนรวมสมัยใหม่ ซึ่งรัฐบาลหรือส่วนรวมเป็นผู้สร้าง เพื่อสนองความต้องการขั้นพื้นฐานของประชาชน เช่นการสาธารณสุข การศึกษา ความปลอดภัยของสังคม ความมั่นคงทางสังคม เครือข่ายการสื่อสารโทรคมนาคม สื่อมวลชนและอินเทอร์เน็ต
ทรัพยากรที่เป็นของาส่วนรวมทั้ง 3 ประเภทนี้ ทำให้ชีวิตและอารยธรรมดำรงอยู่ได้ และถือเป็นของส่วนรวมมาตลอด แต่ในโลกยุคทุนนิยมอุตสาหกรรม บรรษัทข้ามชาติได้เข้ามาครอบครองทรัพยากรของส่วนรวมบางอย่าง และทำให้สินค้าสำหรับการซื้อขายเพื่อหากำไรของเอกชน ไม่ว่าจะเป็นเรื่องน้ำ พืชพันธุ์ ป่าไม้ ทำให้ประชาชนเข้าไม่ถึง และมีคนยากจนขาดแคลนเพิ่มขึ้น ขณะที่บรรษัทข้ามชาติก็ใช้ทรัพยากรในอัตราที่สูงกว่าการฟื้นตัวขึ้นใหม่ของทรัพยากรเหล่านั้น ก่อให้เกิดความไม่เป็นธรรมทางสังคม และความหายนะทางสภาพแวดล้อม
ที่มา
วิทยากร เชียงกูล
อนาคตเศรษฐกิจโลกและทางออกของไทย. - กรุงเทพ ฯ : บ้านพระอาทิตย์, 2550.
176 หน้า.
ISBN 978-974-13-0621-3
